So today excited ako masyado kasi una sa lahat first time kong makakarating at makakapasok sa Smart Araneta Coliseum, then laban nga ng FEU versus UST (ooh, my dream school). Akala ko talaga makakarating ako nang maaga, pero as usual, late. 

Nakaupo na ako sa loob may score na. Nakakainis lungs.

First quarter (ayun ba ang tawag dun? Sarreh, no idea), lamang ang FEU, one point. Then dumaan ang second and third quarter, lamang ng mga 10 points ang UST. I was like about to go home na, kaso ang OA ko naman kung ganun. So naghintay akong matapos. Manalo, matalo, proud ako maging isang Tamaraw, parang ganun na lang.

Then alam nyo ung fourth quarter na? Ung biglang bawi ang FEU, tae. Grabe lungs. Ang saya.

Hahahhaha, gustong-gusto ko talaga ang cheer ng UST, ang cute lang kasi, as in sobra. Kapag nakikita kong parang nagdo-drawing na sila ng bilog sa kisame, alam ko nang nagchi-cheer sila so ako naman, kahit nagchi-cheer din ang FEU ng “Go, FEU! Go FEU! Go FEU!”, epal ako e, ang chini-cheer ko e, “Go USTeee, Go USTeee, Go USTeee, Go! Go! Go USTeee…” Hahahahhaha.

Medyo parang offensive ung ginawa ng mga taga Piyu, sinabayan lang naman namin ang UST nung matalo sila. ”Go USTeee, Go USTeee, Go USTeee, Go! Go! Go USTeee…”

Dream school ko talaga ang UST, pero in love na ako sa FEU. UST, I will always love you.